Cesarskie cięcie jest operacyjną procedurą wyjęcia dziecka z macicy matki. Cesarskie cięcie wykonywane jest najczęściej w znieczuleniu miejscowym, zwykle podpajęczynowym. Jest operacją, więc niesie za sobą większe prawdopodobieństwo powikłań dla matki niż poród siłami natury. Uważa się, że jest procedurą bezpieczniejszą dla dziecka niż poród siłami natury. Zwykle odbywa poprzez tzw. cięcie poprzeczne - skórę nacina się na długości ok. 15 cm nad linią włosów łonowych, mięśnie brzucha zostają rozsunięte na boki, macica rozcięta na jej dolnym odcinku, tuż nad pęcherzem moczowym. Cięcie poprzeczne jest korzystniejsze dla kobiety, rana lepiej się goi i zabliźnia i stwarza mniej problemów w kolejnej ciąży. W sytuacjach nagłych wykonuje się cięcie klasyczne, czyli pionowe. Każdy kolejny poród za pomocą cc musi wtedy być też wykonany za pomocą cięcia klasycznego. Najczęstszymi wskazaniami do wykonania cesarskiego cięcia są: zaburzenia tętna płodu, gdyż mogą świadczyć o niedotlenieniu, rozwijające się zakażenie wewnątrzmaciczne, niewłaściwa pozycja dziecka, zahamowanie postępów porody, krwotok spowodowany przedwczesnym oddzieleniem się łożyska lub łożyskiem przodującym, pęknięcie lub ryzyko pęknięcia blizny poprzednim cesarskim cięciu, a także w przypadku znanych chorób dziecka np. wad serca. Planowe cesarskie cięcie wykonuje się bardzo często w przypadku poważnych chorób matki uniemożliwiających wysiłek, takich jak wady serca, choroby siatkówki, wysokim ciśnieniem matki, grożącym atakiem rzucawki, zakażeniem dróg rodnych (np. opryszczka narządów płciowych), zaawansowany wiek matki, czy ciąża mnoga (większe ryzyko powikłań). CC może być planowe, gdy już wcześniej wiadomo, że stan matki lub dziecka będzie tego wymagał. Może być też wykonane nagle, gdy coś niepokojącego zaczyna się dziać.