Depresja poporodowa jest to stan chorobowy wymagający leczenia (grupa wsparcia, telefon zaufania, terapia indywidualna/grupowa; dużo rzadziej leczenie farmakologiczne, leczenie szpitalne). Może pojawić się około trzeciego-szóstego miesiąca po porodzie i niekoniecznie mieć związek z przechodzeniem kryzysu poporodowego. Objawy depresji poporodowej:

nasilający się brak pewności siebie, potrzeba izolowania się i unikania kontaktów towarzyskich albo uciekanie w rutynę i brak tolerancji na najmniejsze zmiany

nastrój przygnębienia, długotrwałe uczucie „bycia w dołku”, negatywne myśli, poczucie bezwartościowości i beznadziejności

złe fizyczne samopoczucie, bolesność ciała (piersi, pleców, głowy, brzucha) bez wyraźnej somatycznej przyczyny

przewrażliwienie na punkcie zdrowia i rozwoju dziecka, wyolbrzymianie drobnych trudności albo przeciwnie – obojętności wobec potrzeb dziecka, rozdrażnienie i lęk w kontakcie z nim

znaczne osłabienie energii życiowej, bierność, trudności w podejmowaniu decyzji i wykonywaniu codziennych czynności, niezdolność so przeżywania radości

niepokój i ciągłe pobudzenie, które zmusza do działania, sprawdzania czy dziecko śpi, nasłuchiwania, czy oddycha

uczucie wyczerpania przy braku umiejętności do odpoczynku w ciągu dnia, kłopoty ze snem, wczesne budzenie się.